تبليغاتX
فانوس دریا

فانوس دریا

چه زیباست عشقی که بالی برای پروازباشه نه زنجیری به پا

 

 

  فانوس دریا خاموش شد

 

                                      

 

 

امروز صبح قلب فرهاد از تپش باز ایستاد

...ایست قلبی...

دیگه بیدار نشد

دیگه چشماشو باز نکرد

و نمیکنه

نمیدونم چی بگم و چه جور بنویسم

باورش غیرممکنه واسه من که برادرشم

و تمامی دوستاش

عاشق بود عاشقانه هم رفت

بال پرواز شد براش عشقش نه زنجیری به پاش

اما زود بود این پریدن خیلی هم زود

فقط همین....

 

 

+نوشته شده در یکشنبه یکم اسفند 1389 توسط فرهاد شهیر |

 

هرچی فکر کردم بنویسم راجع ولنتاین امسال

هیچ به فکر و ذهن و زبونم نیومد

 جز این شعر حافظ...

                 مرا مهر سیه چشمان زسر بیرون نخواهد شد  

              قضای آسمان است این و دیگر آن نخواهد شد

رقیب آزارها فرمود جای آشتی نگذاشت 

                 مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد

مرا روز ازل کاری بجز رندی نفرمودند 

 هر آن قسمت که آنجا رفت از آن افزون نخواهد شد                                               

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم 

          کنار بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد                                                        

شراب لعل وجای امن و یار مهربان ساقی

                دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

مشو ای دیده نقش غم ز لوح سینه حافظ

                                                     که زخم تیغ دلدارست و رنگ خون نخواهد شد

 

...ولنتاین بر عاشقان مبارک...

 

 

+نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم بهمن 1389 توسط فرهاد شهیر |

 

بر آستان تو دل پایمال صد دردست 
 ببین که دست غمت بر سرم چه آوردست
هوای باغ گل سرخ داشتیم و دریغ
 که بلبلان همه زارند و برگ ها زردست
 شب است و اینه خواب سپیده می بیند
بیا که روز خوش ما خیال پروردست
دهان غنچه فروبسته ماند در شب باغ
 که صبح خنده گشا روی ازو نهان کردست
 چه ها که بر سر ما رفت و کس نزد آهی
 به مردمی که جهان سخت ناجوانمردست
 به سوز دل نفسی آتشین بر آرای عشق
 که سینه ها سیه از روزگار دم سردست
غم تو با دل من پنجه درفکند و رواست
 که این دلیر به بازوی آن هماوردست
دلا منال و ببین هستی یگانه ی عشق
که آسمان و زمین با من و تو همدردست
 ز خواب زلف سیاهت چه دم زنم که هنوز
خیال سایه پریشان ز فکر شبگردست

 

 

 

+نوشته شده در شنبه بیست و پنجم دی 1389 توسط فرهاد شهیر

 

 

خدایا خدایا !

 

 چرا از من او را            گرفتی که ماتم بگیرم

 

من این سوی دنیا ،  تو آن سوی دنیا                 چرا درد خود کم بگیرم

 

 

 

                         ز روزی که رفته             ز پیشم او              نامه ننوشته        

 

               ز خاطـر مگـر             برده او از دل            یاد بگـذشته

 

 

خـدایـا !

 

 همـــه هســـتی ام را گرفتی        همـــه هســــتی ام را        تو یکجا گرفتی

 

 اگـــر روزی        از ایـن قفــــــس         پـر بگیرم          

         

 روم ســر بـه پـایــــــش           نـهم تـا بمیرم

 

                        و یـا زندگـــــی را      مــن از ســـر بگـیـرم

 

 

 

 

+نوشته شده در جمعه نوزدهم آذر 1389 توسط فرهاد شهیر |

 

     اشک من خودتو نگه دار

                                   نیا پائین

                                              منو رسوا میکنی !

    آخه غم تو میون جمعی

                                چرا تنها

                                              منو پیدا میکنی !

 

میشکنی منو با نگاهی پیش مردم

  آخه ای چشم سیاه

               خون قلب منو هرشب

                                   جای باده

                                           توی مینا میکنی !

 

  میریزه رو بالش من                               هرشب این اشکای لرزون

  بی تو من غمگین و تنها                            من پریشون دل پریشون

  مستیم رو تا سحر                                 پیمونه ام میبینه و بس         

  غنچه های اشکمو                                 دست غمت میچینه و بس!

            

              اشک من خودتو نگه دار

                                              نیا پائین

                                                        منو رسوا میکنی !

                  آخه غم تو میون جمعی 

                                              چرا تنها

                                                         منو پیدا میکنی !

 

 

+نوشته شده در یکشنبه سی ام آبان 1389 توسط فرهاد شهیر

 

 

 

 

 

  برای تو می نویسم ....

 
برای تويی كه تنهايی هايم پر از ياد توست...

برای تويی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست...

برای تويی كه احساسم از آن وجود نازنين توست...

برای تويی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...

برای تويی كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است...

برای تويی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردی...

برای تويی كه وجودم را محو وجود نازنين خود كردی...

برای تويی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است ...

برای تويی كه سـكوتـت سخت ترين شكنجه من است....

برای تويی كه قلبت پـاك است...

برای تويی كه در عشق ، قـلبت چه بی باك است...

برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تويی كه غمهایت معنای سوختنم است...

 

 

 زندگی دوباره


...در آن غروب زیبا تو باز مرا در آغوش گرفتی ، چشم در چشمت شدم


موهايم را نوازش كردی                حرف زديم 

 برايم گفتي از گذشته . . . از تنهايي . . . از بی هم بودنها

از آينده . . . از امید. . .

از . . .         گفتی...              گفتم . . .

از هر چه دوست داشتي                       از هر چه دوست داشتم


            باز زندگي برايم شيرين شد                   رنگ تازه گرفت


و باز آن لحظات زیبا را با دنيا عوض نمي كنم . . .

و اینک چشمان تو سجده گاه من است....


 ...عاشقانه دوستت دارم...

 


 

+نوشته شده در جمعه سی ام مهر 1389 توسط فرهاد شهیر |

 

         نشسته ام  منو  شکسته های دل                           شکسته و تنها  غریبم و رسوا

                              خدا خدا دلم گرفته دلم گرفته

 

 جوون پر از غمه             یه دشت ماتمه                برام یه زندونه

           شراره های غم                درون سینه ام                یه عمره مهمونه

   آه  

ای  خدا  ببین     ز بیم  آبرو  اشکم  دگر  زغم   شکسته  در  گلو

 

 رها کن از هستی      دلی که بشکستی      شکست دل صدا نداره      ...صدا نداره

   دلی که خاموشه         دگر نمی جوشه       درین جهان بها نداره         ...بها نداره

       نه شوق و تمنایی      نه حسرت فردایی       که دگر ز جهان دلم گرفته     ...دلم گرفته

 

خدا خدا دلم گرفته دلم گرفته

 

 

+نوشته شده در سه شنبه سی ام شهریور 1389 توسط فرهاد شهیر |

 

 

چنان ریختم که باد ریختنم را احساس نکرد

چنان سوختم که آتش صفحه های پرپرشده ام را در خود فروخورد

چنان شکستم که چهار دیواری کوچک زندگی ام شکایتی نکرد

من زندگی ام را به تو و تو را به تجربه های ناتمام باختم.

من مرگ را چشیدم همانطور که خوشبختی را احساس کردم

ومحو شدم در تمام تصاویری که به آن نقش می دادیم

وهنوز شب را در دایره کوچک زندگی ام سپری می کنم

و نقطه اوج زندگی ام را در اندوه مه گرفته ومحو گشته ام می بینم.

میبینی!!؟؟

آنقدر بزرگ شده ام که ساعت ها را به ثانیه ها میفروشم

و شیرینی محبت را با تلخی دو چندان فرو میدهم

و گرفتارحیرتی هستم که زندگی ام را از من چپاول میکند.

 

 

فکر یک خنده ی بی دلهره در سر دارد

این غزل های پر از گریه اگر بگذارد!

خسته ام خسته از این حادثه هایی که هنوز...

دارد از هرطرفی بر سرمان می بارد!

ترسم این است که این غصه خدایم بشود

کاش دست از سر ایمان ِ دلم بردارد

شهر، تاریک – تبر، تیز و در بتکده باز

دیگر این قصه فقط دست تورا کم دارد...

بیت های غزلم هم به شمارش افتاد

پس کسی نیست نفس های مرا بشمارد؟!

دست تقدیر نبوده ست پریشانی ما

عشق هرجا برسد بذر جنون می کارد

آن قَدَر خسته ام از گریه که یک بار شده

فارغ از دلخوری ِ قافیه خواهم خندید

 

+نوشته شده در پنجشنبه هفتم مرداد 1389 توسط فرهاد شهیر |